Fenerbahçe bu, yense de, berabere kalsa da, hakkı teslim edilmiyor.
Hakkı yenildiği zaman, “yenen hak”tan hiç söz eden olmuyor. Söz edenlerden kimilerinin suratlarından “memnuniyet” aktığı da gözden kaçmıyor.
Öyle bir hava estiriliyor ki, Fenerbahçe yenilince hak etti, yenince hak etmedi oluyor. Böylesi garip bir bakış, önce ekranlardan, çoğu kez de devre arasında başlıyor, maç bittikten sonra kartopu misali büyüyüp gidiyor. İlk atışı yapanlar hiç değişmiyor, bazen bunlara “ufak” sayılacak, eskiden hakem ya da futbolcu bildiğimiz “yorumcu” denenler, adını duyurmak ve yerini sağlama almak isteyen kulüp başkanları katılıyor.
Geçmiş yıllarda, daha düne kadar, takımının puan yitirmesi için tribüne geldiği yaptığı eylemlerden anlaşılan, ısınma sırasında bile kendi futbolcusunu ıslıklayanlar, hakemlere cesaret veriyordu. Rakip takım teknik direktörü, futbolcusu, başkan ya da yöneticisi de bundan cesaret alıyordu. Ekran “gülleri”, “bülbülleri” diyeceğimiz kimileri de, Fenerbahçe’yle ilgili olumsuz sözler söyledikten sonra, “Ben demiyorum, kendi taraftarı söylüyor” diye kendini temize çıkarıyordu.
